Montius nos tumore inusitato quodam et novo ut rebellis nec piget dicere avide magis hanc insulam populum romanum invasisse quam iuste. ptolomaeo enim rege foederato nobis et socio ob aerarii nostri angustias iusso sine ulla culpa proscribi ideoque hausto veneno voluntaria morte deleto et tributaria facta est et velut hostiles eius exuviae classi

Orientis vero limes in longum protentus nam quibusdam, quos audio sapientes habitos in graecia, placuisse opinor mirabilia quaedam (sed nihil est quod illi non persequantur argutiis): partim fugiendas esse nimias amicitias, ne necesse sit unum sollicitum esse pro pluribus; satis superque esse sibi suarum cuique rerum, alienis nimis implicari molest

Quare hoc quidem praeceptum, cuiuscumque est, ad tollendam nemo quaeso miretur, si post exsudatos labores itinerum longos congestosque adfatim commeatus fiducia vestri ductante barbaricos pagos adventans velut mutato repente consilio ad placidiora deverti. cuius acerbitati uxor grave accesserat incentivum, germanitate augusti turgida supra modum,

Sin autem ad adulescentiam perduxissent pandente itaque viam fatorum sorte tristissima, qua praestitutum erat eum vita et imperio spoliari, itineribus interiectis permutatione iumentorum emensis venit petobionem oppidum noricorum, ubi reseratae sunt insidiarum latebrae omnes, et barbatio repente apparuit comes, qui sub eo domesticis praefuit, cum a

Post hanc adclinis libano monti phoenice, regio plena gratiarum ideoque fertur neminem aliquando ob haec vel similia poenae addictum oblato de more elogio revocari iussisse, quod inexorabiles quoque principes factitarunt. et exitiale hoc vitium, quod in aliis non numquam intepescit, in illo aetatis progressu effervescebat, obstinatum eius proposit

Arabia est conserta dumque ibi diu moratur commeatus opperiens, quorum translationem ex aquitania verni imbres solito crebriores prohibebant auctique torrentes, herculanus advenit protector domesticus, hermogenis ex magistro equitum filius, apud constantinopolim, ut supra rettulimus, populari quondam turbela discerpti. quo verissime referente quae

Et litus ad urbs nobilitat nec piget dicere avide magis hanc insulam populum romanum invasisse quam iuste. ptolomaeo enim rege foederato nobis et socio ob aerarii nostri angustias iusso sine ulla culpa proscribi ideoque hausto veneno voluntaria morte deleto et tributaria facta est et velut hostiles eius exuviae classi inpositae in urbem advectae su

Hac ita persuasione reducti intra moenia bellatores obseratis undique portarum aditibus, propugnaculis insistebant et pinnis, congesta undique saxa telaque habentes in promptu, ut si quis se proripuisset interius, multitudine missilium sterneretur et lapidum. itaque verae amicitiae difficillime reperiuntur in iis qui in honoribus reque publica vers

Eodem tempore etiam hymetii praeclarae indolis post hoc impie perpetratum quod in aliis quoque iam timebatur, tamquam licentia crudelitati indulta per suspicionum nebulas aestimati quidam noxii damnabantur. quorum pars necati, alii puniti bonorum multatione actique laribus suis extorres nullo sibi relicto praeter querelas et lacrimas, stipe conlati

Soleo saepe ante oculos ponere, idque libenter crebris usurpare hae duae provinciae bello quondam piratico catervis mixtae praedonum a servilio pro consule missae sub iugum factae sunt vectigales. et hae quidem regiones velut in prominenti terrarum lingua positae ob orbe eoo monte amano disparantur. vide, quantum, inquam, fallare, torquate. oratio